جمعه که گذشت به اتفاق دوستانم تصمیم گرفتیم چند ساعتی را از دود و غبار شهر فرار کنیم و به ارتفاعات توچال پناه ببریم . از آنجایی که نمی توانستیم به سادگی از این روزگار ماشینی دل بکنیم تله کابین سواری را به پیاده روی در هوای نیمه خنک پاییز کوهستان ترجیح دادیم . البته بر خلاف هفته های پیش امروز تله کابین کمی سوت و کور بنظر می رسد . مزید اطلاع عرض می کنم که تله کابین توچال در حال حاضر جز طولانی ترین و ایمن ترین خطوط موجود در جهان بشمار می رود که چهار دهه پیش توسط پومای اتریش در این ارتفاعات نصب و راه اندازی شد . طول این خطوط از مبدا تا ایستگاه هفتم حدود ۶ کیلومتر است و در بهترین شرایط آب و هوایی خط یک - سه - پنج برقرار است. در برخی روزها مثل امروز خط هفتم هم فعال می شود . اواسط مرداد ماه به سبب وزش بادهای موسوم به رودبار و شهریار این منطقه بیش از ۲۰ روز را در حالت متلاطم جوی به سر می برد و فعالیت تله کابین به این علت محدود می شود . در ماههای اول و دوم پاییز دمای هوا در خط یک و سه بین ۱۸ تا ۲۷ درجه در نوسان است . این مقدار در خط پنج حدود ۱۵ درجه کاهش دارد و در خط هفتم به ۲ درجه بالای صفر البته در شرایط آفتابی می رسد . اگر می خواهید در فصل پاییز پیاده توچال را فتح کنید بهتر است پوتین نیمه سنگین - بادگیر و بارانی گرم - کلاه پشمی - جوراب پشمی - عینک آفتابی - زیر انداز و کوله متوسط ضد آب - باتوم - قمقمه آب - گرم کننده و چای به همراه داشته باشید . اگر هم برای هفته آینده خواستید برنامه ریزی کنید بهتر است پیش از هر کاری با اطلاعات هواشناسی هماهنگ شوید . صعود بخیر !
