روزها و شب هاي ماه مبارك رمضان لحظات فراموش نشدني براي هر انسان مسلماني محسوب مي شود . شب قدر هم يكي از پر فضيلت ترين شب هاي رمضان است و شايد آخرين شب قدر هر كدام از ما باشد .
در اواخر تابستان امسال فرصتي دست داد تا به پابوس امامزاده داوود (ع) بروم . از اين رو سعي كردم علاوه بر فيض معنويي اين زيارت چند تصوير هم به يادگار از اين سفر داشته باشم . تصاويري كه ممكن است برايم هيچگاه تكرار نشوند. خوشبختانه مديريت و كاركنان آستانه هم خيلي خوب همكاري نمودند و جا دارد از آن عزيزان هم تشكر كنم.
- نمايي از روستاي امامزاده داوود در فاصله ۲۸ كيلومتري غرب استان تهران و در ارتفاعات توچال غربي
- نمايي از گنبد طلايي امامزاده مشرف به كوهستان هاي شمالي روستا
- نمايي از داخل امامزاده و مناجات يكي از زوار در روز پنج شنبه
- نمايي از سرداب يا مقبره اصلي امامزاده
توضيحات سفر : براي عزيمت به امامزاده داوود عليه السلام نزديك ترين مسير رفتن به ميدان آزادي و خيابان شهيد رحماني است . از اينجا ميني بوس هاي امامزاده زائران را به مقصد مي رسانند. از زمان حركت تا لحظه رسيدن در بهترين شرايط ۴۵ دقيقه زمان نياز است . از پاركينگ تا صحن جنوبي ۱۰ دقيقه پياده روي وجود دارد . اقليم منطقه هم معتدل و خنك مي باشد . اوج سفر به امامزاده داوود در اواخر خرداد ماه آغاز مي شود و تا هفته اول مهر ماه ادامه دارد . با سرد شدن هوا بر تعداد زوار كاسته شده و روستا شكل زمستاني و سختي را به خود مي گيرد. امكانات اقامتي در اطراف حرم كم و بيش وجود دارد اما اگر قصد ماندن نداشته باشيد بهتر است چرا كه به سبب مسايل متعدد بهداشت كافي در اين روستا حاكم نيست . روزهاي سه شنبه و پنج شنبه و ايامي كه به تعطيلات منتهي مي شود زمان هاي شلوغي امامزاده محسوب مي شود . سرداب هم به ندرت به روي زوار گشوده مي شود و معمولاً زيارت از صحن اصلي كه بالاي سرداب قرار دارد به انجام مي رسد . در اطراف امامزاده بازارچه محلي وجود دارد و كالاهاي متعددي در آن عرضه مي شود . يك شهربازي كوچك هم در فصول بهار و تابستان پذيراي ميهمانان و زائرين روستا است .
