مثل همیشه سلام سلامتی میاره

خوب فرصتی دست داد تا پس از مدت ها وبلاگ مورد علاقه خودمو راه اندازی کنم . چیزی که همیشه ذهنم با آن مشغوله و هیچ وقت از همنشینی با آن خسته نمی شوم. عکس و عکاسی همونیه که تقریباْ هر روز باهاش سرو کار دارم . البته به مدد اینترنت پرسرعت تقریباْ هر روز در دنیای عکاسی البته بصورت الکترونیکی گشتی می زنم و روزگار را می گذرانم.

راستشو بخواهید تا به الان قریب به ۹ ماهه که به وادی عکاسی البته بصورت جدی روی آوردم و بعد از مدت ها کلنجار رفتن با اهالی بازار - حرفه ای ها و اساتید این رشته و تحقیقات خودم و البته لطف خداوند و حمایت های خانواده و دوستان برای ورود به این رشته هنری دوربین کانن ۳۵۰ دی را انتخاب نمودم. تا به الان مدل های متعدد و البته کارایی از دوربین های دیجیتال به بازار آمدند اما من به این مدل اعتقاد دارم چرا که بسیاری از خواسته های من را جواب داده و برای یک شروع خوب وسیله بسیار ایده آلی است .

در مدتی که بطور جدی عکاسی می کنم به مسایل و نکات جالبی برخورد کردم و فکر می کنم دانستن آن برای شما دوستان خالی از لطف نباشد . البته من فقط نظر شخصی ام را می نویسم و اگر به برخی بزرگواران انتقادی وارد می شود عذرخواهی می کنم .

اول : می خواهم مقایسه ای بین عکاس های خودمان با همکاران خارجی داشته باشم . متوجه شدم که بسیاری از عکاسان ایرانی بیشتر ژست عکاسی می گیرند تا اینکه خودشان عکاس باشند . بیشتر می خواهند با امکانات و دوربین خود این حس را به اطرافیان وارد آورند که عکاس قابلی هستند اما باید توجه داشت که عکاسی یک هنر است و سخت افزار آن باید در درجات بعد قرار بگیرد. آنچه که مهم و ضروری به نظر می رسد داشتن دیدی خلاقانه و درست به محیط و برداشت های متقابل از آن است که متعاقباْ با فشرده دکمه شاتر دوربین برای همیشه به ثبت می رسند .

دوم : ارزش و اهمیتی که برای عکس در مطبوعات و رسانه های نوشتاری ما قائل می شوند متاسفانه کمتر از یک سرمقاله کوچک است . من مدت کوتاهی است که فعالیت در محیط های مطبوعاتی و رسانه ای را تجربه می کنم و طی این زمان بخوبی به این مسئله پی برده ام . در دنیای رسانه ای امروز تصویر جایگاه خاصی دارد و در مطبوعات حرفه ای کنونی عکس خیلی راحت می تواند جای گزارش مفصلی را بگیرد . اما در کشورمان به این مقوله کمتر توجه می شود و همیشه از عکس بعنوان یک ماده خام صفحه پر کن استفاده می شود . دبیران عکس و سردبیران در بسیاری از موارد تخصص و شناخت کافی را از مقوله عکس ندارند و همین عامل خیلی راحت می تواند یک اثر را نابود سازد . انتخاب و ویرایش تصویر عاملی مهم در مطبوعات بشمار می رود .

سوم : ارزش گذاشتن روی کار عکاس مقوله ای است که امروزه عکاسان ایرانی سخت آن را جست جو می کنند. معمولا سرویس های عکس وطنی تصاویر را بصورت رایگان در اختیار عام قرار می دهند اما این مسئله در روند بین المللی خود توسط یک تیم خبره کارشناسی شده و عکس ها با توجه به متد ها و الگوها درجه بندی می شوند و به همان نسبت ارزش واقعی آن تعیین می گردد . این خواسته امروزه در کشور ما به آرزویی دست نیافتنی مبدل گشته و همچنان عکاسان را به انتظار نگه داشته است .

چهارم : احترام به عکاس هم خود ماجرایی تکان دهند دارد . درج نام عکاس در کنار اثرش می تواند یک تشکر ضمنی از وی باشد اما این مسئله هم چندان توجه نمی شود و عکس های برداشتی از سایت ها و خبرگزاری ها خیلی راحت منتشر شده بدون آنکه نامی از عکاس آن به میان آمده باشد . سرقت عکس هم می تواند تهدیدی برای آینده این رشته باشد چرا که هم اکنون درصد سرقت آثار مصور افزایش یافته و برای عکاسان ایرانی به تهدیدی جدی تبدیل شده است .

پنجم : من حرفه ای نیستم اما می خواهم حرفه ای باشم پس باید حرفه ای هم فکر کنم تا به خواسته ام برسم اما هیچ وقت از انحصار در هنر حمایت نکرده ام . در حال حاضر عکاسی ما دچار یک انحصار کاذب شده است و بسیاری از عکاسان حرفه ای حاضر نیستند جای خود را به جوان تر ها بدهند و خودشان در کسوت استادی شاگردان ارزشمندی را برای کشور تربیت کنند.

ششم : باید قبول کنیم که دیجیتال در هنر عکاسی نه تنها بر سرعت کار افزوده بلکه توانسته نبوغ و استعداد های پنهان در این رشته را شکوفا سازد . خیلی ها معتقدند که ارزش عکاسی با ورود دستگاههای جدید کاهش یافته اما باید توجه داشت که ارزش یک هنر به سخت افزار آن نیست بلکه به دید و احساس هنرمند بستگی دارد . حال می خواهد با دیجیتال و یا آنالوگ . مهم نگاه عکاس به محیط پیرامونی خود است . خوشبختانه تا کنون عکاسان آماتور و خانگی که خانواده غیر حرفه ای ها را تشکیل می دهند حرفه ای تر از هر حرفه ای توانسته اند فعالیت نمایند .

پس همه ما می توانیم یک عکاس باشیم به شرط آنکه هنرمندانه بیاندیشیم . رشته عکاسی یکی از ارزان ترین گرایشات هنری است و باید به مسایل مادی در درجات بعدی اهمیت داد .

شما می توانید موفق باشید . پس امتحان کنید .