نمی دانم چرا ولی همیشه دهه فجر و بیست و دوم بهمن را دوست داشتم. آن زمان هایی که کلاس هایمان را آذین بندی می کردیم و در مدرسه سرود می خواندیم همه اش شیرین و ماندگار است . امروز هم پس از این سالها یک بار دیگر ماجرا تکرار شد اما بسیار با شکوه تر از گذشته . همه ایرانی ها ۲۲ بهمن امسال را هم در آغوش گرفتند و یک صدا فریاد زدند و عزت و غیرت و شرف خود را به دنیا نشان دادند . چقدر خوب که مسئولان هم به حمایت های مردمی به دقت نگاه کنند و از کوششی برای آنها دریغ نکنند.  در میدان آزادی همه آدم ها در کنار هم بودند . دوستشان داریم .

- اقتدار ملی

باز بوی سوگ و اندوه در فضا می پیچد و خیمه ها و بیرق ها بر افراشته می شوند . شهر و دیارمان همه در ماتم حسین (ع) یک پارچه سیاه پوش است و بغض سختی گلویمان را می فشارد . آری ۱۰ روز گذشت . ظهر عاشورا سپری شد و شام غریبان امام و یاران با وفایش از راه رسید . شبی سخت و جانسوز برای دلسوختگان حسینی . 

- غریبانه                                                                                                                               

اول از همه اجازه می خواهم یک مسئله ای را همین جا روشن کنم و آن تلفظ نوشتاری و گفتاری "در" است . در واقع "در" - "درب" نیست ! کم کم روزگار در های چوبی و کلون دار به سر رسیده است. خیلی ها دورانی را با همین درها سپری کرده اند . حتی اگر به محله ها و مناطق قدیمی تهران یا هر کجای دیگر سری بزنید برخی آدرس ها را بنام دری خاص می شناسند و نشان می دهند . ولی امروز در همین شهر درهم و بر هم درهای چوبی و فلزی جای خود را به انواع سکوریت تمام شیشه ای و اتوماتیک داده اند . البته تکنولوژی در این زمینه بد نیست ولی بهتره قبل از هر چیز اصالت و زیبایی که جزیی از فرهنگ ما محسوب می شوند را هم در نظر بگیریم . در هر صورت اگر مایل بودید حقیقت این عکس ها را  می توانید در محله کن بیابید.

- تق تق