قبل از هر چیز یک عذر خواهی بخاطر تاخیر در آپ وبلاگ به همه دوستان بدهکارم . در این مدت فرصتی دست داد تا به گوشه های پیدا و پنهان شهرمان تهران سری بزنم و زیبایی های نهفته در پاییز را به تصویر بکشم . جلوهایی با شکوه و دیدنی از روستای کن که در شمالغربی پایتخت آرام آرمیده است . جاذبه های دیدنی این روزها هر طبیعت دوستی را به یاد بهار می اندازد اما وقتی به تقویم نگاه می کنم روزهای ماه هفتم را می بینم که یکی پس از دیگری از کنار هم سپری می شود !

- کوچه باغ که منتهی به مرکز روستا می شود . این روستای تو در تو آنقدر آرام است که برای مدتی احساس کردم واقعا کیلومتر ها از شهر فاصله گرفته ام . سرو صدای ماشین ها و هم همه آدم ها در اینجا به صدای نغمه گنجشکان و حضور درختان در کنار هم خلاصه می شود .

- پل حاج محمد علی کن هم در انتهای همین کوچه باغ دیدنی واقع شده است . این پل چند هزار سال قدمت دارد و یک رودخانه فصلی هم هر از چند گاهی زیر آن به جریان می افتد . قلوه سنگ های نهفته در بستر خشک رودخانه هم از بالادست کوه کنده شده و تا به اینجا ادامه مسیر داده اند و ارتفاع برخی از آنها چیزی نزدیک به یک متر می شود . دیدن معماری پل هم خالی از لطف نیست اما متاسفانه وجود گاوداری های سنتی در حوالی آن باعث شده منظره جالبی در حاشیه پل نمایان نباشد.

- توضیحاتی پیرامون روستای کن : محله کن در منطقه پنج تهران واقع شده است . شمال این منطقه به ارتفاعات ۲۰۰۰ متر از سطح دریا و جاده سولقان ختم می شود . در جنوب به شهر زیبا از شرق به شهران و بزرگراه ایران پارس و از غرب به اتوبان همت و دهکده المپیک منتهی می شود . روستا در محدوده ای دره ای شکل واقع شده و در بالا دست آن محلات سنتی قرار دارد . نزدیک ترین راه دسترسی به کن بزرگراه ایران پارس - فلکه دوم شهران و خیابان کوهسار است . اگر مسیر خود را بطرف جاده سولقان ادامه دهید بعد از عبور از اولین پل و درست در سمت چپ جاده خاکی باریکی شما را به عمق روستا و پل حاج محمد علی هدایت می کند . محصولات کشاورزی آن شامل توت . انجیر . خرمالو . گیلاس و آلبالو . سیب و سایر مرکبات می شود . خاک حاصلخیر و شرایط آب و هوایی مطلوب این روستا را به یکی از جاذبه های گردشگری کلان شهر تهران تبدیل کرده است.  

 آب و هوای این روزها بسیار متغیر و البته عجیب شده و بعضی وقت ها فکر می کنم که تازه اوایل اردیبهشت است . برج میلاد این روزها چهره ای جدید به خود گرفته و با آن آنتن چند صد متری خود از همه جای تهران قابل رویت است . چند روز پیش حوالی ساعت سیزده آسمان رخ سیاهش را به همه نشان می دهد و به یک چشم به هم زدن دانه های تگرگ از آن سرازیر می شود . اینجا حاشیه شمالی بزرگراه یادگار امام است و برج میلاد تهران پشت همین تپه های خاکی قامتش را از شهر می پوشاند .

هر روز در سراسر دنیا میلیون ها عکاس کوچک و بزرگ میلیون ها شاتر می زنند و تصاویر متعددی را خلق می کنند. خیلی از این عکاسان روزهای متمادی و ماههای زیادی را برای خلق یک شاهکار هنری صرف می کنند و در نقطه مقابل عکاسانی هستند که شاید در نیمی از روز هزاران فریم بی ارزش را روانه کارت های حافظه دوبینشان می کنند . اما در نهایت کار عکاسی ارزشمند باقی می ماند که برای تصویری که خلق کرده ارزش قائل شده باشد و از زمان و مکان بدرستی استفاده کند.

خیلی از حرفه ای ها در واقع حرفه ای نیستند و بر عکس خیلی از آماتور ها حرفه ای های قدری هستند . من به این گفته کاملاْ اعتقاد دارم و به آن احترام می گذارم . در خانه هر کدام از ما حداقل یک دوربین عکاسی وجود دارد . خواه آنالوگ و یا دیجیتال . همیشه و در همه حال می خواهیم یک عکس یادگاری داشته باشیم عکسی از یک اردوی دوستانه و یا یک میهمانی جشن تولد . خیلی از ما دوست داریم به دنیایی فراتر از آنچه که همه می بینند دست یابیم و به همین خاطر حاظریم کیلومترها از شهر و  دیارمان فاصله بگیریم و مثلا در کویر به ثبت زیبایی هایش به پردازیم و یا برفراز یک قله چند هزار متری دنیای کوهستان را عکاسی کنیم . در واقع عکس و عکاسی به یک ذوق و سلیقه درونی نیاز دارد . عکاس به نگاهی تیزبین محتاج است نگاهی که بتواند با آن چیزهایی فراتر از دید عام مردم را نظاره کند . عکاسی هنری است که با آن می توان به لحظه ها روح و جلا داد چیزی که هرگز در فیلمبرداری با تمام احساسات و عواطفش وجود ندارد .

پس اگر می خواهیم چنین باشیم می بایست یک سری اصول و قواعد را بصورت خلاقانه رعایت کنیم تا حاصل کارمان بهتر از دیگران باشد . این مسئله می تواند شما را به دنیایی برتر از گذشته سوق دهد . البته نکاتی را که در زیر به آن می پردازم تجربیات شخصی خودم بوده و ممکن است سایر اساتید و دوستان نظرات متفاوتی را در این زمینه داشته باشند .

- من به این نتیجه رسیده ام که در عکاسی باید یک سری از شرایط با هم مساوی و برابر باشند تا بتوان به واسطه آنها کار ارزشمندی را خلق کرد . آرامش یکی از آن نکاتی است که من به شخصه آن را در کار خودم تجربه کرده ام . اگر شما در هنگام عکاسی به هر طریقی آرامش و تمرکز خود را از دست دهید همین رویه مستقیم و یا غیر مستقیم بر روی نتیجه کار شما تاثیر گذار است . استفاده درست از نشانه ها و هر آن چیزی که می تواند بازگو کننده مطلب و حقیقتی باشد . تابلوها و علائم راهنمایی و رانندگی بهترین نوع نشانه ها هستند . آرم ها و اطلاعیه هایی هم که در اطرافمان وجود دارد می توانند جزیی از همین تئوری قرار بگیرند . محیط عامل دیگری در یک عکاسی تاثیر گذار است . شلوغی بیش از حد و یا خلوتی بیش از حد هر کدام حالت خاصی را در عکس پدید می آورند . انسان می تواند بعنوان یک شخصیت پایدار در عکس شما نقش بازی کند. هر فرد می تواند با جنسیت - نگاه - حالات ظاهری - پوشش - رفتار - جثه - موقعیت و مکان و نظایر آن احساسات متفاوتی را به ناظر منتقل نماید . نور علاوه بر آنکه بطور مستقیم در کیفیت تصاویر خلق شده موثر است می تواند حالات و درک خاصی را به بینده القاء نماید . نور می تواند ناظر را به ترس وا دارد و یا او را در تنهایی و غربت خاصی فرو ببرد .

پس از آن می توان از ابزارها و آموخته ها و البته تجربیات مختلف در عکاسی استفاده کرد .

روزها و شب هاي ماه مبارك رمضان لحظات فراموش نشدني براي هر انسان مسلماني محسوب مي شود . شب قدر هم يكي از پر فضيلت ترين شب هاي رمضان است و شايد آخرين شب قدر هر كدام از ما باشد .

در اواخر تابستان امسال فرصتي دست داد تا به پابوس امامزاده داوود (ع) بروم . از اين رو سعي كردم علاوه بر فيض معنويي اين زيارت چند تصوير هم به يادگار از اين سفر داشته باشم . تصاويري كه ممكن است برايم هيچگاه تكرار نشوند. خوشبختانه مديريت و كاركنان آستانه هم خيلي خوب همكاري نمودند و جا دارد از آن عزيزان هم تشكر كنم.

- نمايي از روستاي امامزاده داوود در فاصله ۲۸ كيلومتري غرب استان تهران و در ارتفاعات توچال غربي

- نمايي از گنبد طلايي امامزاده  مشرف به كوهستان هاي شمالي روستا

-  نمايي از داخل امامزاده و مناجات يكي از زوار در روز پنج شنبه

- نمايي از سرداب يا مقبره اصلي امامزاده 

توضيحات سفر : براي عزيمت به امامزاده داوود عليه السلام نزديك ترين مسير رفتن به ميدان آزادي و خيابان شهيد رحماني است . از اينجا ميني بوس هاي امامزاده زائران را به مقصد مي رسانند. از زمان حركت تا لحظه رسيدن در بهترين شرايط ۴۵ دقيقه زمان نياز است . از پاركينگ تا صحن جنوبي ۱۰ دقيقه پياده روي وجود دارد . اقليم منطقه هم معتدل و خنك مي باشد . اوج سفر به امامزاده داوود در اواخر خرداد ماه آغاز مي شود و تا هفته اول مهر ماه ادامه دارد . با سرد شدن هوا بر تعداد زوار كاسته شده و روستا شكل زمستاني و سختي را به خود مي گيرد. امكانات اقامتي در اطراف حرم كم و بيش وجود دارد اما اگر قصد ماندن نداشته باشيد بهتر است چرا كه به سبب مسايل متعدد بهداشت كافي در اين روستا حاكم نيست .  روزهاي سه شنبه و پنج شنبه و ايامي كه به تعطيلات منتهي مي شود زمان هاي شلوغي امامزاده محسوب مي شود . سرداب هم به ندرت به روي زوار گشوده مي شود و معمولاً زيارت از صحن اصلي كه بالاي سرداب قرار دارد به انجام مي رسد . در اطراف امامزاده بازارچه محلي وجود دارد و كالاهاي متعددي در آن عرضه مي شود . يك شهربازي كوچك هم در فصول بهار و تابستان پذيراي ميهمانان و زائرين روستا است .

شايد بعضي از دوستان اين تصاوير رو ديده باشند . اين همان عكس هايي است كه چندي پيش در اخبار شبانگاهي شبكه سوم به نمايش در آمد . البته خودم نديدم ولي دوستان لطف داشتند و اطلاع دادند كه از همه آنها ممنونم .

- رعد و برق ارديبهشت ماه ۸۵ تهران . اين عكس رو خيلي دوست دارم و شايد دليلش هم همان آذرخشي باشد كه مي بينيد . خيلي زحمت داشت ولي نتيجه بخش بود .

مشخصات تصوير : ايزو ۱۶۰۰ / وضعيت تقدم شاتر و ديافراگم / سرعت شاتر ۱۰/۱ ثانيه / لنز ۵۵-۱۸ كانن .

- پسرك گل فروش مرداد ماه  ۸۵ تهران . مثل او هزاران نفر ديگر هستند كه هر روز ثانيه هاي چراغ راهنمايي را از حفظ مي شمارند و نگاههايشان به شيشه هاي بالا كشيده اتومبيل ها است. اين تصوير را عصر يكي از آخرين روزهاي مرداد وسط بزرگراه شهيد آبشناسان و درست پشت يكي از همين چراغ ها گرفتم.

مشخصات تصوير : ايزو ۴۰۰ / وضعيت اتوماتيك / سرعت شاتر ۲۵۰/۱ ثانيه / لنز ۷۰-۲۸ سيگما سري اي ايكس دي جي .

-  پژو ۲۰۶  ارديبهشت ماه ۸۵ تهران . اين تصوير را خيلي اتفاقي گرفتم چرا كه اين خودرو در پارك كوهسار به دلايلي به راه افتاد و واژگون شد كه نهايتا به اين حال و روز در آمد .

مشخصات تصوير : ايزو ۸۰۰ / وضعيت تقدم شاتر و ديافراگم / سرعت  شاتر ۴۰۰۰/۱ ثانيه / لنز ۵۵-۱۸ كانن .

- پاراگلايدر ارديبهشت ماه ۸۵ تهران . اين تصوير مربوط به يكي از خلبانان گروه پروازي پاراگلايدر يا علي عليه السلام است كه در نمايشگاه هوايي تهران گرفتم . خلبان در حال تمرين با پرنده خود است در حالي كه باد شديدي از سمت شمالغرب در حال وزيدن است و هوا به نسبت خنك مي باشد .

مشخصات تصوير : ايزو ۲۰۰ / وضعيت تقدم شاتر و ديافراگم / سرعت شاتر ۳۲۰۰/۱ ثانيه / لنز ۵۵-۱۸ كانن .

مثل همیشه سلام سلامتی میاره

خوب فرصتی دست داد تا پس از مدت ها وبلاگ مورد علاقه خودمو راه اندازی کنم . چیزی که همیشه ذهنم با آن مشغوله و هیچ وقت از همنشینی با آن خسته نمی شوم. عکس و عکاسی همونیه که تقریباْ هر روز باهاش سرو کار دارم . البته به مدد اینترنت پرسرعت تقریباْ هر روز در دنیای عکاسی البته بصورت الکترونیکی گشتی می زنم و روزگار را می گذرانم.

راستشو بخواهید تا به الان قریب به ۹ ماهه که به وادی عکاسی البته بصورت جدی روی آوردم و بعد از مدت ها کلنجار رفتن با اهالی بازار - حرفه ای ها و اساتید این رشته و تحقیقات خودم و البته لطف خداوند و حمایت های خانواده و دوستان برای ورود به این رشته هنری دوربین کانن ۳۵۰ دی را انتخاب نمودم. تا به الان مدل های متعدد و البته کارایی از دوربین های دیجیتال به بازار آمدند اما من به این مدل اعتقاد دارم چرا که بسیاری از خواسته های من را جواب داده و برای یک شروع خوب وسیله بسیار ایده آلی است .

در مدتی که بطور جدی عکاسی می کنم به مسایل و نکات جالبی برخورد کردم و فکر می کنم دانستن آن برای شما دوستان خالی از لطف نباشد . البته من فقط نظر شخصی ام را می نویسم و اگر به برخی بزرگواران انتقادی وارد می شود عذرخواهی می کنم .

اول : می خواهم مقایسه ای بین عکاس های خودمان با همکاران خارجی داشته باشم . متوجه شدم که بسیاری از عکاسان ایرانی بیشتر ژست عکاسی می گیرند تا اینکه خودشان عکاس باشند . بیشتر می خواهند با امکانات و دوربین خود این حس را به اطرافیان وارد آورند که عکاس قابلی هستند اما باید توجه داشت که عکاسی یک هنر است و سخت افزار آن باید در درجات بعد قرار بگیرد. آنچه که مهم و ضروری به نظر می رسد داشتن دیدی خلاقانه و درست به محیط و برداشت های متقابل از آن است که متعاقباْ با فشرده دکمه شاتر دوربین برای همیشه به ثبت می رسند .

دوم : ارزش و اهمیتی که برای عکس در مطبوعات و رسانه های نوشتاری ما قائل می شوند متاسفانه کمتر از یک سرمقاله کوچک است . من مدت کوتاهی است که فعالیت در محیط های مطبوعاتی و رسانه ای را تجربه می کنم و طی این زمان بخوبی به این مسئله پی برده ام . در دنیای رسانه ای امروز تصویر جایگاه خاصی دارد و در مطبوعات حرفه ای کنونی عکس خیلی راحت می تواند جای گزارش مفصلی را بگیرد . اما در کشورمان به این مقوله کمتر توجه می شود و همیشه از عکس بعنوان یک ماده خام صفحه پر کن استفاده می شود . دبیران عکس و سردبیران در بسیاری از موارد تخصص و شناخت کافی را از مقوله عکس ندارند و همین عامل خیلی راحت می تواند یک اثر را نابود سازد . انتخاب و ویرایش تصویر عاملی مهم در مطبوعات بشمار می رود .

سوم : ارزش گذاشتن روی کار عکاس مقوله ای است که امروزه عکاسان ایرانی سخت آن را جست جو می کنند. معمولا سرویس های عکس وطنی تصاویر را بصورت رایگان در اختیار عام قرار می دهند اما این مسئله در روند بین المللی خود توسط یک تیم خبره کارشناسی شده و عکس ها با توجه به متد ها و الگوها درجه بندی می شوند و به همان نسبت ارزش واقعی آن تعیین می گردد . این خواسته امروزه در کشور ما به آرزویی دست نیافتنی مبدل گشته و همچنان عکاسان را به انتظار نگه داشته است .

چهارم : احترام به عکاس هم خود ماجرایی تکان دهند دارد . درج نام عکاس در کنار اثرش می تواند یک تشکر ضمنی از وی باشد اما این مسئله هم چندان توجه نمی شود و عکس های برداشتی از سایت ها و خبرگزاری ها خیلی راحت منتشر شده بدون آنکه نامی از عکاس آن به میان آمده باشد . سرقت عکس هم می تواند تهدیدی برای آینده این رشته باشد چرا که هم اکنون درصد سرقت آثار مصور افزایش یافته و برای عکاسان ایرانی به تهدیدی جدی تبدیل شده است .

پنجم : من حرفه ای نیستم اما می خواهم حرفه ای باشم پس باید حرفه ای هم فکر کنم تا به خواسته ام برسم اما هیچ وقت از انحصار در هنر حمایت نکرده ام . در حال حاضر عکاسی ما دچار یک انحصار کاذب شده است و بسیاری از عکاسان حرفه ای حاضر نیستند جای خود را به جوان تر ها بدهند و خودشان در کسوت استادی شاگردان ارزشمندی را برای کشور تربیت کنند.

ششم : باید قبول کنیم که دیجیتال در هنر عکاسی نه تنها بر سرعت کار افزوده بلکه توانسته نبوغ و استعداد های پنهان در این رشته را شکوفا سازد . خیلی ها معتقدند که ارزش عکاسی با ورود دستگاههای جدید کاهش یافته اما باید توجه داشت که ارزش یک هنر به سخت افزار آن نیست بلکه به دید و احساس هنرمند بستگی دارد . حال می خواهد با دیجیتال و یا آنالوگ . مهم نگاه عکاس به محیط پیرامونی خود است . خوشبختانه تا کنون عکاسان آماتور و خانگی که خانواده غیر حرفه ای ها را تشکیل می دهند حرفه ای تر از هر حرفه ای توانسته اند فعالیت نمایند .

پس همه ما می توانیم یک عکاس باشیم به شرط آنکه هنرمندانه بیاندیشیم . رشته عکاسی یکی از ارزان ترین گرایشات هنری است و باید به مسایل مادی در درجات بعدی اهمیت داد .

شما می توانید موفق باشید . پس امتحان کنید .